هالا جای مادرم نشستم وتایپ میکنم این جا خیلی خشمیگزرد خیلی زیاد اگر همیشه این تور باشد .دستم توند شده است و می توانم توند تایپ کنم .

مادرم چهل سالش است .او درون اداره کار می  کند . پدرم  یک تایپیست ماهری است .این را جدی می گم .من هم مثل پدرم هستم و مثل مادرم هستم خسته شدم چی کار کنم مردم واییییییی.از تایپیستی خسته شدم ساله دیگه چی بخرم اهان باید مداد های صد تومانی امروز من یک بیزینس من واقی شدم برای ینک یک پاکن شش تو منی را هزارتمن فروختم .و یک پاکن چهار صدتومنی را فروختم چهارهزارتومان . خانوممان دو صفحه مشق داد.امروز یک بازی کپشر را بازی کردیم اهان کی میرویم روزنامه بفروشیم من می خواهم یک بیزی نس من بشوم . امروز یک المه مشق داریم.فربد که دوستم هست هرروز چند پاکن بهم می دهد من موندم با این همه پکن چی کار بکنم .فربد دوسته خیلی خوبیست برای انکه به من پاکن میدهد.

من امروز به کلاس سوم  رفتم .

امروز ما خانوم جدیدمان را دیدم.

اسم خانو ما سوزوهاهست.

مادرم خانوممان را دید.

خانوممان خیلی خوش تیپ است.

فردا و پس فردا درس ها  آسان است .

من تو اداره برای خدم کاری دارم.

من خیلی مدرسم را دوست دارم.

خانوممان خیلی آرام هست .

ما کچر بازی کردیم .

بازی کچر بازی دوزد و پلیس است.

خانومه ساله گزشته اخراج شد.

برای انکه همیشه دو نفر را بیرونه در می دیدد برای همین است که  او اخراج شد .

حالا معلم خوبی دارم خدارا شکر می کنم که معلم خوبی داریم .

نمی دونم چکاربکنم ولی یکارمفید پیدا کردم تایب کردم .

حالا خودم را یک کارمند حساب کنم .

من هم می خواهم عین پدرم تایپ کنم .

امیدوارم بتوانم در این زمینه بیشتر تلاش کنم و ترازهای بالاتری را در این دانش بدست آورم.

ببخشید مدتی این وبلاگ را پر نکردم. چون سرم خیلی شلوغ بود.

البته الان هم سرم خیلی شلوغ است. اما تلاش می کنم که کم کم دوباره بنویسم. این بار تلاش می کنم که خودم بنویسم. چون الان می توانم بخوانم و بنویسم.

من کلاس اول ژاپنی تمام کردم و حالا کلاس دوم ژاپنی هستم. در مدرسه جمهوری اسلامی ایران هم درس می خوانم. حالا وقت امتحانات من در مدرسه جمهوری اسلامی ایران است و باید هفته آینده امتحان بدهم.

خدا نگهدار

بعد ادامه داد که می خواهم صبح ها جراحی کنم و بعد از آن بروم سه تا ۴ ساعت پرده خانه خدا (کعبه) را بدوزم.

بابا گفت: خوب برای دوختن آن پرده باید خیاطی بلد باشی. فرهود هم گفت: تا زمانی که  جراح نشدم خیاطی را یاد می گیرم. وقتی که جراح شدم خوب پس از جراحی می روم و پرده خانه خدا را می دوزم.

بابایش نیز دعا کرد که همگی روزی به حج برویم. این را می نویسم تا شاید بزودی به آن جا مشرف شدیم و بعد یاد این خاطره می افتیم. ان شالله.

این عکس ها را هم برای خاطره می گذارم. ۲۶ خرداد ۱۳۸۷ - مدرسه شطرنج شهمات

بزودی فهرستی از بازیهایم را روی وبلاگم می گذارم.

نکته:: عزیزی نظر داد و گفت : بابا فرهود کاسپارف ... باید بگویم که من هنوز بابا نشدم و من فرهود کاسپارف نیستم. من فرهود شکوهی هستم و امیدوارم که به دعای شما و توکل بر خدا استاد بزرگ شطرنج ایران شوم. یعنی فرهود شکوهی استاد بزرگ شطرنج ایران!

حالا شما چه احساسی دارید که با یک استاد بزرگ (ان شالله) صحبت می کنید!؟

این عکس را برای خاطره می گذارم. مدرسه شطرنج شهمات کلاس درس استاد علی رضا توکل.

چون کلاسم به خاطر کار پدرم روزهای ۵ شنبه تشکیل می شد از همین روی در این کلاس دو ترم را با هم اداره می کردند.قرار شد من ترم مقدماتی -۱ بودم با فردی که نامش یادم نیست مقدماتی - ۲ بود با یکدیگر بازی کنیم.

من بازی کردم و در چهار حرکت حریف را مات کردم. من چنان با اطمینان بازی می کردم که حد نداشت و خیلی خونسرد حریف را بردم. از قرار معلوم حریفم برای همه بچه های کلاس کرکری خوانده بود و کسی تا آن موقع او را نبرده بود! بهر حال وقتی که دیگر بچه ها متوجه بازی ما شدند و من گفتم : مات!

دیگر بچه ها هم میزشان را رها کردند و به میز ما آمدند و حریفم را کلی مسخره کردند! خاک بر سرت از یک بچه مقدماتی-۱ باختی و ... کارد به حریفم می زدی خونش در نمی آمد. به ناچار شروع به داد و فریاد کرد. بیچاره از جلسه بعد دیگر به کلاس نیامد و من تا کنون او را ندیدم.

همین انگیزه ای شد که تا آخر دوره ها را با شادی طی کنم.

بازی من چنین بود:

...

هرآینه باید بگویم که این بازی را بابای خوبم از کتاب شطرنج به من یاد داده بود. از او ممنونم.

این پایینی کله من است!

فرهود وقتی که به دوره پیشرفته کلاس شطرنج وارد شد نام این دوستش را در فهرست کلاس دید. خیلی شگفت زده شد. شاید روزی  این دو از استادان بزرگ شطرنج کشور عزیزمان شوند و باز هم با هم باشند.

رفته رفته بازیهایش را در این وبلاگ می نویسیم. امیدواریم که روزی خودش این کار را بکند.

سر انجام من هم دانش آموخته شدم.

چند روز پیش من در جشن دانش آموختگی شرکت کردم و افزون بر خوردن کیک این جشن شیرین دوران کودکی کارنامه دانش آموختگی خود را با کلاه فرنگی تحویل گرفتم.

از جشن عکس و فیلم برداری کردند و بزودی آنها را در این جا نصب می کنم.

در این مراسم بابا و مامان و خانم فیروزه هنرمند آموزگار خوبم شرکت جستند و مرا سرفراز فرمودند.

آیا شما هم تا کنون دانش آموخته شدید؟ عجب!؟ 

علتش شل شدن یکی از دندان های جلو-پایینی اش بود. خوب که برانداز کردیم ، دیدیم که پشت این دندان شیری اش دندان تازه جیک زده است. مبارک است.

به دندانپزشکی رفتیم و دندان شل شده اش را کندیم.

فرهود هم دندان را از دکترش گرفت و در دستمال کاغذی تمیزی پیچید و برد در زیر بالش خوابش گذاشت.

سبب را پرسیدیم و گفت که فرشته ای می آید و کنارش پول می گذارد.

پرسیدیم چقدری می گذارد ، گفت: شاید ۵۰۰۰ تومانی بگذارد!؟

به ناچار ما هم یک ۵۰۰۰ تومانی کنار دستمال کاغذی اش گذاشتیم.

صبح روز بعد فرهود عزیز بابا از دیدن پولش شاد شد و ما نیز چون نقش فرشته ای را بازی کردیم ، شادتر از او شدیم.

آیا شما تا کنون دندان کشیدید و فرشته ای به شما پول داد؟

آیا شما تا کنون نقش فرشته ای را بازی کردید؟

بابا اگر نسل آدمی منقرض شود ، چه اتفاقی می افتد!؟

آیا شما می دانید؟ لطفا کمک مان کنید تا پاسخش را بدهیم. چشم به راه هستیم؟

از بابام پرسیدم که این خانم چرا از شما پول گرفت. او گفت برای خریدن هدیه که در روز آموزگار به خانم هنرمند( آموزگارم) بدهند. گفتم مگر حقوق خانم هنرمند را ما باید بدهیم. پدرم گفت که نه این حقوق نیست گونه ای سپاسگزاری از تلاشی است که برای تو می کشد.

دیروز به بابام زنگ زدند و گفتند که ساعت ۱۱:۰۰ در کلاس درس همگی مادران و پدران می آیند تا هدیه های خریداری شده را پیشکش خانم هنرمند آموزگار پیش دبستانی مان کنند.

شوربختانه من با مادرم کمی دیر رسیدیم. اما زمانی رسیدیم که خانم هنرمند هدایا را با کمک یکی از همکارانش در درون ماشینش قرار می داد. مادرم گفت که برق نگاهش خیلی دیدنی و دوست داشتنی است. آشکار است که خستگی این چند وقت از تنش بیرون آمده است.

وقتی ما را دید آن قدر سپاسگزاری کرد که نزدیک بود همه ما شادمرگ شویم!

من هم این روز را به بابا و مامان خوبم که نخستین آموزگارانم هستند و نیز مربیان مهدکودک و نیز آموزگار مهربانم خانم هنرمند شاد باش می گویم.

 راستی شما هم نام نخستین آموزگارتان را به یاد دارید؟

اگر شما هم اینک نخستین آموزگارتان را ببینید ، به او چه می گویید؟ خیلی دوست دارم که حالا تجربه بزرگی شما را داشتم تا همان طور با نخستین آموزگارم برخورد می کردم و وقتی که مانند شما بزرگ شدم افسوس این لحظه را نخورم؟

چشم به راه سخنان شیرینتان هستم.

این نامها را برای خاطره می نویسم. می دانم که بزرگ شدم بر حسب ساختار آفرینش این نامها را شاید از یاد ببرم. اما آن چه در خاطر می ماند خاطرات خوب و خوش کودکی است. نام آموزگار مهربانم خانم فیروزه هنرمند و ...

۱- عرشیا امین

۲- محمد سروش اثنا عشری

۳- محمد سپهر اثنا عشری

۴- سید امیر مهدی شریفی

۵- سید یوسف موسوی

۶- محمد   مهدی خانی

۷- علی رضا  احمدی

۸- آروین سلیمانی

۹- امیر حسین داوود پور

۱۰- ارشیا وهاب کاشی

۱۱- ارتا نظریان

۱۲- پدرام شریعت پور

۱۳- محمد صالح  صالح زاده

۱۴- محمد رضا  بهشتی

۱۵- سپهر  بهارستان

۱۶- سید محمد حسین  موسوی

۱۷- محمد نیما  قیومیان

۱۸- آریا  کاغذ کنانی

۱۹- کسری میراب زاده

۲۰- امیر علی  آرام

۲۱- آروین رازانی

۲۲- سید آرمین  موسوی

۲۳- داریوش ملازاده

۲۴- آرین گرجی

۲۵- امیر حسین  حاجی لو

۲۶- علی حیدری

۲۷- باربد  قهری

۲۸- مهزیار شیخی

۲۹- فرهود شکوهی

 ۳۰- آدرین نقدی

۳۱- امیر عرفان  سروی

۳۲- نیما  مرآبادی فراهانی

۳۳- سامان حبیب اله

گرچه تولد در دی ماه بود اما به خاطر ماههای عزاداری محرم و صفر این روز خجسته را به تاخیر انداختند.

در همین جا از همه کسانی سپاسگزاری می کنم که به من ابراز علاقه و دوستی کردند.

در این روز چون هم زمان با روزهای نوروزی بود و روزهای خجسته انقلاب کادوها و عیدهای فراوانی گرفتم. یکی از آنها ماشینی است که توی عکس می بینید:

هم چنین برایم شاسخین! کادو آوردند که به هفت دلیل دوستش دارم:

۱- تک فرزند هستم و خواهر و برادری ندارم که باهاش بازی کنم.

۲- دختر همسایه شاسخینش را به رخم می کشید.

۳و ۴ و ۵ و ۶ و ۷ را شما بگویید؟

من منظورشان را نفهمیدم. این گلیم چیست؟ که باید پایمان را به اندازه اش دراز کنیم؟

از بابای خوبم پرسیدم که جریان گلیم و پا چیست؟ گفت: پایت را به اندازه گلیمت دراز کن در قدیم به معنی این بود که اندازه و جایگاه و مقام خود را نگهدار. برای خودت شخصیت و احترام قایل شو.

اما امروزه همین اصطلاح باعث بدبختی ما ایرانیان شده است. زیرا جلوی نوآوری و خلاقیت مان را گرفته است. چون در نوآوری باید فکر را گستراند و آزاد کرد. فکر باید مانند کبوتر در آسمان همین طور آزادانه گردش کند. و اگر آدمی همیشه به فکر گلیم و اندازه آن باشد نمی تواند رشد کند. اصلا چه کسی می داند که گلیم چه اندازه ای دارد؟

حالا قرار شد که من دنبال این پرسش بروم و اندازه گلیم را بدست آورم. آیا شما می توانید به من کمک کنید؟ (چیستان)

يك دانه چوب كبريت
شمع تولدم بود
مهمان من در اين جشن
تنها دل خودم بود
شايد به كارهايم
يا شعر من بخندي
كيك تولدم بود
يك تكه نان قندي
يك مورچه مرا ديد
يك ذره كيك هم خورد
يك ريزه كند و آن را
با خود به لانه اش برد
در راه هر كه را ديد
دعوت به جشن ما كرد
برگشت و چند مهمان
همراه با خود آورد
با اين كه دوستانش
خيلي زياد بودند
از كيك كوچك من
خوردند و شاد بودند